Siła ozonu

Ozon i jego właściwości

* Ozon (O3) jest wysokoenergetyczną, alotropową odmianą tlenu, jego czas półtrwania wynosi 20 minut. Wiązania w cząsteczce ozonu są nietrwałe, łatwo przekształca się on w cząsteczkę tlenu, wyzwalając przy tym aktywny tlen atomowy i pewną ilość energii.

Ma silne właściwości utleniająco-katalityczne w stosunku do krwi i tkanek

A co ważne! – ozon ma silne właściwości bakteriobójcze, pierwotniakobójcze, grzybobójcze, inaktywujące wirusy.

*Mechanizm działania ozonu na wirusy polega nie na destrukcji, jak przy bakteriach, lecz na ich dezaktywacji. Odbywa się to na zasadzie oksydacji powodującej dezaktywację receptorów wirtualnych niezbędnych do tworzenia wiązania ze ścianą komórki, do której mają wniknąć. W ten sposób zostaje zablokowany mechanizm reprodukcji wirusów na poziomie pierwszej fazy inwazji komórkowej.

Wybitne właściwości utleniające powodują brak odporności mikroorganizmów na ozon.

Ozon uzyskiwany jest tlenu medycznego, który jest przechowywany w stalowych butlach.

Inne właściwości, nie mniej ważne

Działanie ozonu zmienia parametry krwi tj:

  • Zmniejsza jej lepkość
  • Powoduje wzrost metabolizmu erytrocytów,
  • Uelastycznia błony erytrocytów
  • Poprawia natlenowania krwi (wzrost PP)

Ozon poprawia metabolizm komórkowy, przez zwiększenie dostarczania tlenu do tkanek, co przy braku możliwości magazynowania tlenu przez ustrój jest działaniem bardzo ważnym.

Ozon działa tutaj wielokierunkowo:

a) jest 15 razy lepiej rozpuszczalny niż O2 w plaźmie – zwiększa to frakcję tlenu rozpuszczonego we krwi, czyli tego, którego prężność mierzymy gazometrycznie, który poprzez dyfuzję do mitochondriów jest akceptorem protonów;

b) w erytrocycie – poprzez reakcje z nienasyconymi kwasami w hydrofobowej części błony powoduje ich skracanie. W efekcie rozluźnia ją, co zdecydowanie sprzyja dostarczaniu tlenu poprzez zwężone lub zamykające się naczynia. Wchodząc w metabolizm krwinki czerwonej ozon zwiększa produkcję 2,3 dwufosforoglicerynianu /DPG/. Dzieje się to poprzez cykl Rapoport-Lueberinga, pentozofosforanowy i redukcję glutationu. 2,3 dwufosfoglicerynian zmieniając konfigurację hemoglobiny jest regulatorem dysocjacji oksyhemoglobiny, powodując zwiększone oddawanie tlenu przez cząsteczkę hemoglobiny. Poza tym znika rulonizacja erytrocytów przez zmianę napięcia powierzchniowego krwinki. Działanie antyagregacyjne na płytki wywiera poprzez łączenie się z glutationem płytek;

c) ozon poprawia dyfuzję tlenu w pęcherzykach płucnych. Głównie dzieje się to poprzez poprawę upowietrznienia płuc przez wzrost syntezy surfaktantu poprzez pneumocyty II typu;

d) ozon zwiększa również syntezę cytochromu P450 w płucach i w wątrobie;

e) ozon wpływa na gospodarkę lipidową. Powoduje obniżenie stężenia lipidów całkowitych, cholesterolu i trójglicerydów.

f) ozon działa immumodulująco – stąd doniesienia o stosowaniu ozonu w chorobach z autoagresji.

g) Ozon zwiększa ilość cytokin przeciwzapalnych IFN-beta i TGF-beta, oraz aktywność SOD (zmiatacz wolnych rodników)

Ozonoterapia a wolne rodniki tlenowe (WRT)

Terapia tlenowo-ozonowa jest czynnikiem sprawczym powodującym powstawanie i uwalnianie się wolnych rodników tlenowych w organizmie żywym. Wolne rodniki tlenowe (WRT) są to bardzo szybko reagujące, niestabilne chemicznie metabolity tlenu. Cząsteczki te posiadają jeden wolny niesparowany elektron na zewnętrznej lub wewnętrznej orbicie.

Wolne rodniki kojarzymy z przedwczesnym starzeniem komórek, potwierdzono ich udział w wielu schorzeniach (m.in. miażdżycy naczyń, niektórych typach nowotworów, destrukcji chrząstki stawowej w przebiegu rzs, stwardnieniu rozsianym).

Ale z drugiej strony biorą one udział w wielu ważnych procesach komórek żywych, jak choćby niszczenie bakterii i wirusów w procesach zapalnych, co wykorzystuje układ immunologiczny ustroju. Limfocyty T pomocnicze (Th) pobudzają neurofile do produkcji i uwalniania WRT np. H2O2, ale ich nadmiar musi być zneutralizowany przez „zmiatacze” WRT. U podłoża chorób związanych z udziałem wolnych rodników leżą między innymi zaburzenia równowagi pomiędzy wolnymi rodnikami a ilością i aktywnością tzw. „zmiataczy wolnych rodników (scavengers), jednak należy podkreślić, że szkodliwe działanie wolnych rodników na struktury komórkowe dopiero wtedy jest możliwe, gdy dochodzi do wyraźnych zaburzeń w ilości i aktywności „zmiataczy”.

Zmiatacze dzielimy na:

  • enzymatyczne (SOD, CAT, Gpx, oksydazy mitochondrialne),
  • nieenzymatyczne, tj.
  • błonowe (faza lipidowa) – witamina A, E, koenzym Q,
  • niebłonowe (faza wodna) – witamina C, laktoferyna, bilirubina, kwas moczowy, glutation.

Najważniejszą linię obrony organizmu przed WRT stanowią mechanizmy enzymatyczne związane z działaniem dysmutazy ponadtlenkowej SOD, katalazy CAT i peroksydazy glutationowej GSH.

Po zastosowaniu mieszaniny tlenowo-ozonowej u ludzi został potwierdzony fakt wzrostu aktywności enzymatycznych zmiataczy WRT. Zatem infuzje ozonowo-tlenowe w konsekwencji stymulacji systemu „zmiataczy” są nieszkodliwe dla organizmu.